Alternatywa dla mediów Salonu?

„Dziennik” zamieścił dziś polemikę Jacka Żakowskiego, czołowego totalniaka III RP, który stwierdził, że niedawne ujawnienie osądzenie patriotycznej przeszłości kolejnego „autorytetu moralnego” odbyło się zbyt pochopnie, albowiem dziennikarze nie poznali jednoznacznych dowodów, a poza tym prymas stwierdził, że ks. Czajkowski wcale nie judził go przeciw ks. Popiełuszce, więc może i reszta zarzutów jest wyssana z palca. Odpowiedział mu naczelny Robert Krasowski, w którego całkiem słusznym i wyważonym tekście na szczególną uwagę zasługuje następujący fragment:

Kłopot nie dotyczy samej lustracji. Innym przykładem jest afera Rywina. Ujawniła ona rzeczywistość, o której zwykli ludzie nie wiedzieli nic, natomiast elity dziennikarskie wiedziały całkiem sporo. Wiedziały, że między biznesem, politykami a baronami medialnymi rozgrywa się ewidentnie nieczysta gra. Czytały o tym w niszowych gazetach, znały polityków, którzy mówili o tym otwarcie. A jednak przez lata media wyznawały zasadę „lepiej nie pisać”. […] Z tej dyskusji dotyczącej z pozoru dziennikarskiego warsztatu zrodził się z czasem pewien wyrazisty klimat. Intelektualna aura, która sprawiła, że zarówno dziennikarze, jak też naukowcy woleli milczeć, niż mówić. Ukrywać, niż ujawniać. Maskować, niż demaskować.

Jakiś czas temu w tymże „Dzienniku” Bronisław Wildstein stwierdził, że głos pewnych środowisk nie był dotychczas uwzględniany w telewizji publicznej, i należy to zmienić. No, no…